Bazen hayat insan\u0131n kar\u015f\u0131s\u0131na hi\u00e7 beklemedi\u011fi bir anda yeni bir pencere a\u00e7ar. O pencerenin ard\u0131nda, daha \u00f6nce varl\u0131\u011f\u0131n\u0131 bilmedi\u011fimiz bir \u0131\u015f\u0131k vard\u0131r. Bak\u0131\u015flar\u0131m\u0131z, o \u0131\u015f\u0131\u011f\u0131n s\u0131cakl\u0131\u011f\u0131nda kendili\u011finden dinlenir.<\/p>\n\n\n\n
\u0130\u00e7imde uzun s\u00fcredir sessizce duran bir s\u0131z\u0131 vard\u0131, fark\u0131ndayd\u0131m. Ama d\u00fcn, bu sessizli\u011fi delen bir k\u0131v\u0131lc\u0131m belirdi. Onun geli\u015fi, sanki zamana ba\u015fka bir anlam y\u00fckledi.<\/p>\n\n\n\n
Laflar\u0131n yetersiz kald\u0131\u011f\u0131 bir \u015feyden bahsediyorum. Hen\u00fcz ad\u0131 konmam\u0131\u015f, ama \u00e7ok uzun zamand\u0131r yolu g\u00f6zlenen bir duygudan… Fakat bildi\u011fim \u015fu: bu his, uzun zamand\u0131r bekledi\u011fim bir dinginli\u011fi bana hat\u0131rlatt\u0131.<\/p>\n\n\n\n
G\u00f6zler bazen kelimelerin s\u00f6yleyemedi\u011fini f\u0131s\u0131ldar. D\u00fcn ya\u015fad\u0131\u011f\u0131m an, bana tam da bunu \u00f6\u011fretti. Bazen sadece g\u00f6rmek yetiyor; kelimelere ihtiya\u00e7 duymadan anla\u015fabilmenin huzuru var.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Ellerimiz belki hi\u00e7 birbirine de\u011fmedi, ama yine de ayn\u0131 g\u00f6\u011fe bakman\u0131n verdi\u011fi ortakl\u0131k, bana \u00e7ok \u015fey anlatt\u0131. \u0130\u00e7imde filizlenen bu his, belki de bir ba\u015flang\u0131c\u0131n en saf h\u00e2lidir.<\/p>\n\n\n\n
Nihayetinde anlad\u0131m ki, hayat\u0131n as\u0131l s\u00fcrprizi bazen bir insan\u0131n geli\u015fiyle olur. D\u00fcn, b\u00f6yle bir s\u00fcrpriz ya\u015fad\u0131m. Belki h\u0131zl\u0131 bir ba\u015flang\u0131\u00e7 oldu ama b\u0131rakt\u0131\u011f\u0131 iz \u015fimdiden kal\u0131c\u0131 g\u00f6r\u00fcn\u00fcyor.<\/p>\n\n\n\n