Evet, “bayağı” çirkinleştik. Artık sende eski sen değilsin, bende eski ben değilim. Hepimiz duygusuz, hayatta kalmaya çalışan psikolojisi bozuk, dışarı gülen sahte insanlar olduk. Ama neyse ki herşey yolundaymış gibi, güçlü bir bireymiş gibi görünmeye devam ediyoruz. Gerçekleri ne zaman konuşacağız acaba?
Takvimden kopan her yaprak hiçbir şey için üzülmemem gerektiğini öğretti bana. Yani “gamsız” biri olmayı. Zaten normalde de hiçbir şeyi kafama takmazdım. Yaşadığımız pandemi ve büyük depremler, hayata karşı olan bakış açınızı değiştirdi mi? Yani hayata dair olan planlarınız ve hedeflerinizde küçükte olsa bir değişiklik oldu mu? 🙂 Mesela ben vazgeçtim bazı şeylerden.
…
Sanırım gerçekten bazı şeyler anlamını yitirdi. Evet, anlamsızlaşmaya başlayan şeylerin sayısı her geçen gün, hatta her geçen saniye artmaya devam ediyor. Artık eskisi gibi bloga, kitaplara zaman ayıramadığım için üzgünüm. Hayat beni, (tıpkı sizler gibi) yapmak istemediğim şeylere zorlamaya devam ediyor. Böylece bende çareyi, kendimi motive etmekte buluyorum. Daha doğrusu; mutlu olmak için kendimi kandırmaya ve kendimi motive etmeye çalışıyorum. Yani anlayacağınız başım büyük belada.
Ama hiç sorun değil !Peki siz bu sorunu nasıl çözüyorsunuz ?…
pazar yazısı #109
Mesela ben çözemiyorum. Çözmek için de uğraşmıyorum. Çünkü artık hiçbir şey eskisi gibi değil. Hepimiz bayağı çirkinleştik.
Evet, çirkinleştik.
Şu anda oturup bir şeyler yazayım desem sanırım tam olarak buna benzer şeyler yazardım.
Senin dediğin gamsız değil de ”hissiz” olmaya başladık aslında. Yani neye ne tepki vereceğimizi şaşırdık.
Evet 🙁 neye tepki vereceğimi şaşırdım duygusuzlaştım resmen