Bazen insan sadece yorulur. Ama bu yorgunluk bedensel değildir. Uykuyla geçmez, dinlenmeyle hafiflemez. İçten içe taş gibi bir şey çöker üzerine. Nefes alırsın, konuşursun, hatta gülümsemeyi bile başarırsın belki… ama bilirsin, artık kendinle aranda görünmez mesafeler oluşmuştur.
Eskiden daha kolaydı kendime dönmek. Bir şarkı açar, bir kitap okur ya da sessiz bir yürüyüşe çıkardım. İçime döner, yeniden merkezime yaklaşırdım. Ama şimdi o yollar sanki kapanmış gibi. Ne dinlediğim müzik aynı hisleri veriyor, ne sessizlik iyi geliyor, ne de içimdeki karmaşa dinmeye niyetli.
Zamanla insanın kendini kaybetmesi sessizce olur. Öyle gürültüsüz, öyle fark ettirmeden. Her gün biraz daha başkalaşırsın. Bir bakmışsın, kendini başkalarına anlatırken kullandığın kelimeler bile sana yabancı gelmeye başlamış. Gözlerinin içi hâlâ gülüyor gibi görünür belki, ama sen, o gözlerin içinden çoktan gitmişsindir.
Okumaya devam et Kendimle Arama Mesafeler Girdi